Chętni uczniowie z naszej klasy napisali opowiadania na ogólnopolski konkurs literacki "Popisz się talentem" zorganizowanym przez wydawnictwo Nowa Era. Zadaniem uczniów było napisanie zakończenia historii do jednego z trzech wstępów. Stworzone przez naszych uczniów prace prezentujemy poniżej. Życzymy miłej lektury.
Łączna liczba wyświetleń
piątek, 26 maja 2017
"Mały diamencik" - praca konkursowa Hani L.
Gdy
Alojzy Nitka i Ziemowit Kłębek zakładali biuro detektywistyczne „Po Nitce do
Kłębka”, nawet nie sądzili, że będą mieli tak dużo roboty. Już pierwszego dnia
zaczęli zgłaszać się do nich obywatele pragnący wyjaśnić różne tajemnicze sprawy.
Większość z tych zagadek nie przysparzała panom Alojzemu i Ziemowitowi
większych trudności. Aż do dnia, kiedy do drzwi ich biura zapukał pewien
niepozorny chłopiec. Miał na imię Emil. Ubrany był całkiem zwyczajnie, mówił
cicho i trochę się jąkał. Ów Emil twierdził, że ktoś go śledzi i być może chce
go porwać. A wszystko dlatego, że chłopiec znalazł na ulicy malutki, ledwo
widoczny gołym okiem, czerwony diamencik, od którego odbijały się pięknie promyki
słońca.
Detektywi
w skupieniu i z uwagą wysłuchali historii Emila. Chwilę po tym jak chłopiec
zakończył swoją opowieść, Alojzy wyjął z szuflady biurka mały, skórzany notes i
szczegółowo zanotował w nim całe zdarzenie. W pewnym momencie detektyw
powiedział:
-
Myślę, że ktoś chce ukraść ci ten klejnocik. Musimy dowiedzieć się, kim jest ta
osoba
i dlaczego chce to zrobić.
i dlaczego chce to zrobić.
W pokoju zapanowała cisza. Było słychać tylko
brzęczącą muchę, która nagle przeleciała przed nosem Ziemowita i wyrwała go z
zamyślenia. Mężczyzna cicho wyszeptał:
-
Dziwne…. Rozumiem, gdyby kryształ był duży, ale przecież jest tak malutki, że
aż trudno go dostrzec. Hmmm dziwne to wszystko…. – westchnął ciężko.
Detektywi postanowili przyjąć tę
intrygującą sprawę i obiecali, że rozwiążą zagadkę. Emil podziękował i wyszedł,
po czym udał się prosto do domu. W drodze powrotnej cały czas nurtowało go jednak
pytanie, czy rzeczywiście mężczyźni będą w stanie mu pomóc.
W
tym samym czasie w małym pokoju, detektywi zastanawiali się, o co w tym
wszystkim chodzi. Jeszcze raz dokładnie przeanalizowali zebrane informacje. W
pewnej chwili poirytowany Ziemowit odwrócił się w stronę kolegi i krzyknął:
-
Nie mogę się skupi! Słońce mnie oślepia! Mówiłem ci przecież, żebyś zamontował
w oknach rolety!
w oknach rolety!
Urażony
Alojzy odpowiedział zdecydowanym tonem:
-
Nie mogę zajmować się takim błahostkami. Mam dużo ważniejsze sprawy na głowie
niż jakieś rolety.
W
tym momencie detektywi zaczęli się kłócić. Zapomnieli o problemie, z jakim
przyszedł do nich chłopiec. Gdy ochłonęli, ponownie wzięli się do pracy. Nagle
Alojzy zapytał:
-
O jakiej porze dnia Emil jest śledzony?
-
W południe, kiedy słońce jest wysoko na niebie i świeci mu w plecy. Pamiętasz?
Pokazywał nam swoją opaleniznę na karku – odpowiedział Ziemowit.
Detektyw był bardzo dumny, że zapamiętał
taki szczegół. Pamięć nie zawiodła go i tym razem.
-
Aha… To ja już wiem! Rozwiązałem zagadkę! Choć ze mną! – krzyknął
podekscytowany Alojzy.
Wyszli na podwórko. Przed budynkiem
spotkali Emila, który wracał do biura detektywistycznego, ponieważ zostawił tam
klucze od domu. Chłopiec znowu był przestraszony. Gdy szedł i podziwiał, jak
słońce odbijało promienie od diamencika, ktoś zaczął go śledzić.
-
Patrzcie, znowu tu jest i chce mi go zabrać!- krzyknął zdenerwowany. - Gońcie
go!
-
Emilku, rozwiązaliśmy twoją zagadkę – powiedział spokojnie uśmiechnięty Alojzy.
- Kiedy idziesz z diamencikiem i oglądasz go, słońce odbija się od niego i
tworzy się cień. Lecz gdy się odwracasz, to diamencik odwraca się razem z tobą
i dlatego nikogo nie widzisz.
-
To cień? Dziękuję wam! - odetchnął z ulgą chłopiec i przytulił obu detektywów.
Ich
radość przerwał kobiecy głos.
-
Pomóżcie mi rozwiązać zagadkę! - krzyczała z okna jakaś ruda pani.
Detektywi nie mieli ani chwili
odpoczynku, ponieważ ich pomocy potrzebowali kolejni interesanci. Alojzy i
Ziemowit musieli rozwiązać następną, tajemniczą zagadkę.
"Tajemniczy mężczyzna" - praca konkursowa Hani W.
Tego
dnia Natalka po raz pierwszy w życiu sama wracała ze szkoły. Długo prosiła
rodziców, żeby się zgodzili. W końcu była już dużą dziewczyną! Gdy tylko
zajęcia dobiegły końca, dziewczynka popędziła do szatni, zmieniła obuwie i wybiegła
ze szkoły. Czuła się taka dorosła i samodzielna! Pewnym krokiem ruszyła przed
siebie. Doszła do parku i skręciła w alejkę prowadzącą ku Dużej Ulicy. Otuliła
ją cisza wielkich, rozłożystych drzew. Płatki śniegu tańczyły w powiewach
wiatru. Zapadał zmierzch, ale parkowe latarnie jeszcze się nie włączyły. Nagle
– w mroku przed sobą – Natalka dostrzegła niewyraźny kształt. Stanęła
zaskoczona, za oddalającą się, niewyraźną postacią zostawały dziwne ślady, ni
to człowieka, ni to zwierzęcia. Dziewczynka szła za nimi. W oddali słyszała
muzykę, która prowadziła ją w głąb parku. Oddalała się coraz bardziej od
głównej alejki. Muzyka i ślady doprowadziły ją do ławki, na której siedział
mężczyzna i grał na gitarze. Ubrany była w płaszcz, a na głowie miał duży
kapelusz, spod którego widać było długie, białe włosy. Przed nim leżał futerał,
a obok niego siedział kudłaty, biały zwierz. Natalka nie była pewna czy to
pies, czy też wilk, a może niedźwiedź. Bała się podejść blisko. Stała jak
zaczarowana i słuchała. Nagle mężczyzna przestał grać i spojrzał na nią.
- Ładnie Pan gra – powiedziała nieśmiało
Natalka. – Niestety nie mam żadnych pieniędzy.
- Nic nie szkodzi – odparł nieznajomy. -
Wracasz ze szkoły?
- Tak. Rodzice pierwszy raz pozwolili mi
samej wracać do domu. Czuję się taka dorosła… – odpowiedziała z dziewczynka i
usiadła na ławce.
- Cieszę się, że jesteś szczęśliwa –
powiedział mężczyzna i zamyślił się.
Natalka chwilę mu się przyglądała i po czym
zapytała:
- O czym Pan myśli?
- Czasami smutno mi samemu, bo wiesz,
nie mam nikogo bliskiego. Jestem samotny. Wszystko co mam, to gitara i ten
biały zwierz – spojrzał w kierunku kudłacza.
- A to jest pies, wilk, czy niedźwiedź?
– zapytała Natalka, bo nie wiedziała co powiedzieć.
- To jest…nie wiem, chyba pies, ale… -
zamyślił się znowu. Po chwili jednak zapytał:
- Lubisz śpiewać?
- Tak i to bardzo – odpowiedziała ucieszona
dziewczynka.
Mężczyzna zaczął grać
piosenkę. Już po pierwszych dźwiękach okazało się, że Natalia doskonale ją znała.
Zaczęła śpiewać, a ludzie, którzy przechodzili obok wrzucali pieniądze do
futerału. Kiedy zakończyli swój występ mężczyzna przeliczył pieniądze i chciał
połowę dać Natalce, ale ona odmówiła.
-Panu się bardziej przydadzą –
powiedziała stanowczo.
Mężczyzna uśmiechnął
się, schował gitarę i odszedł. Natalia zamknęła na chwilę oczy i zobaczyła
swoich rodziców, którzy na nią czekają z kolacją. Mama zrobiła kanapki z dżemem
i herbatę. Siedzi przy stole i płacze. Siostra wpatruje się w drzwi. Tata
nerwowo chodzi po pokoju. Mówią coś do siebie. Potem tata gdzieś dzwoni.
Podchodzi do mamy i ją przytula. Po chwili pojawia się policjant. Tata coś mu
tłumaczy i pokazuje zdjęcie Natalki. Policjant zaś wszystko zapisuje. Nagle wychodzi.
Dziewczynka przestraszona
otworzyła oczy. Zdała sobie sprawę, że rodzice martwią się o nią, ponieważ już
dawno powinna być w domu. Zrobiło się jej przykro, że zawiodła bliskich. Natychmiast
zerwała się z ławki i pobiegła przed siebie najszybciej jak się dało. Sama nie
wiedziała, jak odnalazła właściwą drogę, ale w ciągu kilku minut była przed
drzwiami swojego mieszkania. Z mocno bijącym sercem otworzyła drzwi. W progu
przywitała ją uśmiechnięta mama.
- Jesteś już kochanie? Tak szybko? - zapytała.
Z pokoju wyszedł tata.
-Brawo córeczko. Jestem z ciebie bardzo
dumny – powiedział i przytulił ją mocno.
Natalka nie wiedziała
co o tym myśleć. Przecież była w parku, siedziała na ławce z nieznajomym i
śpiewała. Czyżby to wszystko jej się przywidziało? A może mężczyzna o białych
włosach był czarodziejem, który cofnął czas?
Pani Amelia i Urwis - praca konkursowa Elizeusza
Tego dnia
Natalka po raz pierwszy w życiu sama wracała ze szkoły. Długo prosiła rodziców,
żeby się zgodzili. W końcu była już dużą dziewczyną! Gdy tylko zajęcia dobiegły
końca, dziewczynka popędziła do szatni, zmieniła obuwie i wybiegła ze szkoły.
Czuła się taka dorosła i samodzielna! Pewnym krokiem ruszyła przed siebie.
Doszła do parku i skręciła w alejkę prowadzącą ku Dużej Ulicy. Otuliła ją cisza
wielkich, rozłożystych drzew. Płatki śniegu tańczyły w powiewach wiatru.
Zapadał zmierzch, ale parkowe latarnie jeszcze się nie włączyły. Nagle – w
mroku przed sobą – Natalka dostrzegła niewyraźny kształt. Stanęła zaskoczona,
bo oto z krzaków wyłonił się pies. Przerażona dziewczynka zaczęła bardzo szybko
uciekać. Dopiero przed blokiem rozejrzała się i kiedy zobaczyła sąsiadkę
wracającą z zakupów, odetchnęła. Za nic
w świecie nie chciała powiedzieć rodzicom o zdarzeniu w parku, bo na pewno nie
pozwoliliby jej na samodzielne powroty ze szkoły. Ale co będzie, gdy sytuacja
się powtórzy?
Następnego dnia, po skończonych
lekcjach, z bijącym ze strachu sercem, zaczęła ubierać się w szatni. Jej
niepokój zauważyła przyjaciółka i zapytała, co się dzieje. Natalka opowiedziała
Julce o wszystkim. Po naradzie dziewczynki postanowiły wracać razem.
Przez kilka kolejnych dni w parku nie
wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Aż do dnia, kiedy Julka się rozchorowała i
Natalka musiała wracać sama. Padał wtedy marznący deszcz i było ślisko. Idąc
parkiem, nagle usłyszała, że ktoś jest za krzewami. Przerażona chciała uciekać,
ale zamiast tego upadła i nie dała rady się podnieść. Wtem zza drzew wyłonił
się znajomy pies, a za nim jakaś pani. Kobieta wyglądała bardzo dziwnie. Miała
na sobie znoszone ubranie i buty. Natalka była przerażona, gdy ta zaczęła iść w
jej stronę. Z trwogi nie była w stanie wołać o pomoc. Gdy staruszka nachyliła
się nad nią, strach natychmiast ustąpił. Nieznajoma miała miłą twarz i dobre,
choć smutne oczy. Pomogła podnieść się Natalce i nie odzywając się ani słowem, odprowadziła
ją do przejścia. Gdy dziewczynka się odwróciła, zobaczyła, że kobieta wraz ze
swoim czworonożnym towarzyszem odchodzi. Zaglądała do poustawianych wzdłuż
alejki koszy na śmieci. „Kim jest ta dobra pani i czego szuka w śmietnikach?” –
pomyślała. Postanowiła się tego dowiedzieć. Przez kilka dni chowała się za
drzewem i obserwowała staruszkę, która zawsze w towarzystwie psa wędrowała po
parku w poszukiwaniu, jak się okazało, czegoś do jedzenia. Następnie wracała do
swego starego domku. Natalce żal było starszej pani. Pies również przestał
wyglądać tak groźnie jak za pierwszym razem.
Pewnego dnia dziewczynka wzięła ze
sobą puszkę karmy i pachnące drożdżówki. Gdy tylko zauważyła czworonoga, wyszła
zza drzewa. Trochę wystraszona podeszła do staruszki i przywitała się. Podziękowała
za pomoc podczas ich pierwszego spotkania i wręczyła jedzenie. Zauważyła, że w
oczach zdziwionej kobiety pojawiły się łzy. Po chwili ciszy staruszka
powiedziała, że ma na imię Amelia, a jej towarzysz wabi się Urwis.
Z czasem pomiędzy Natalką a panią
Amelią i Urwisem nawiązała się przyjaźń. Dziewczynka poznała smutną historię
staruszki, która została sama po tym, jak jej dzieci wyjechały za granicę.
Pewnego dnia pod domem znalazła psa, którego ktoś porzucił. Od tamtej pory miała
kogoś, kto był zawsze przy niej. Starsza pani miała mało pieniędzy, dlatego
szukała resztek w koszach.
Natalka podzieliła się swoim
odkryciem z Julią. Dziewczynki wspólnie z wychowawczynią zorganizowały akcję
charytatywną, aby pomóc staruszce. Regularnie odwiedzały panią Amelię. Pomagały
jej w robieniu zakupów i sprzątaniu. Dzięki tym spotkaniom staruszka
odzyskała radość życia. Jej oczy nie były już smutne. Urwis również
zaakceptował dziewczynki i każdego dnia czekał na nie w miejscu, gdzie Natalka pierwszy raz go
zobaczyła.
Jak się okazuje, czasami tak niewiele trzeba, żeby wnieść odrobinę
radości do życia osoby starszej i samotnej.
Prace plastyczne
W dalekiej Amazonii
11 maja byliśmy całą klasą w Książnicy Podlaskiej na lekcji bibliotecznej "W dalekiej Amazonii" w ramach Tygodnia Bibliotek.
Na początku pani pokazała na mapie, gdzie leży Amazonia. Następnie dowiedzieliśmy się wielu ciekawych rzeczy o tym niezwykłym regionie z tekstu, który wcześniej pani dla nas przygotowała. Było tam napisane, że w Amazonii rosną wysokie drzewa i żyje wiele gatunków owadów. Potem przeczytała nam fragment książki "Nela mała reporterka". Było w nim opisane jak mała podróżniczka zjeżdżała na linie w Amazońskiej Puszczy. Bardzo się bała, ale gdy jechała, czuła się jak ptak i żałowała, że ludzie nie mają skrzydeł. Następnie rysowaliśmy rysunki związane z Amazonią. Ja narysowałam kolorową papugę siedzącą na gałęzi. Na zakończenie pani powiedziała, że dziecko, które wykona najciekawszą ilustrację otrzyma nagrodę.
Podczas wycieczki dowiedziałam się, że w Amazonii groźniejsze są małe owady niż duże tygrysy. Najbardziej podobało mi się rysowanie i pufy. Podczas wykonywania pracy plastycznej było można pokazać co zapamiętało się z lekcji, a pufy, ponieważ były bardzo wygodne.
Hania W



Majowe Święta Narodowe
Na początku maja obchodziliśmy Święta Narodowe. Również w naszej szkole braliśmy udział w inicjatywach związanych z obchodami tych świąt. Rozpoczęliśmy od robienia flag z papieru oraz od lekcji otwartej, podczas której dowiedzieliśmy się o piękniej naszej Ojczyzny oraz śpiewaliśmy dlaczego kochamy Polskę. Następnie wybrani uczniowie reprezentowali naszą klasę w różnych konkursach. Hania Wygonowska recytowała wiersz w Szkolnym Konkursie Patriotycznym "Polak to brzmi dumnie i zajęła I miejsce, natomiast zespół w składzie: Maja Laskowska, Oliwia Kamińska i Wojtek Bartnicki w Szklonym Konkursie Wiedzy o Polsce i wywalczyli III miejsce. Ponadto uczestniczyliśmy w akcji "W barwach biało-czerwonych", do której przystąpiła nasza szkoła.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




