Łączna liczba wyświetleń

czwartek, 6 kwietnia 2017

"Przygoda Bystrookiego"

Poniżej prezentujemy bajkę napisaną przez Mateusza Czerwonkę. Praca Mateusza wzięła udział w Międzyszkolnym Konkursie Literackim "Moja bajka". Co prawda nie została nagrodzona, ale jest warta tego, aby ją przeczytać. Oprócz ładnych ilustracji, ciekawego tekstu, posiada pouczający morał. Zachęcamy do lektury.





"Nieudane ciasto"

Hania Lewkowicz napisała bajkę "Nieudane ciasto" i zilustrowała ją w formie książeczki. Hani praca wzięła udział w Międzyszkolnym Konkursie Literackim "Moja bajka". Jury doceniło Hani twórczość i przyznało wyróżnienie. Gratulujemy!






środa, 5 kwietnia 2017

Klasowa bajka

Dziewczynki z naszej klasy zilustrowały opowiadanie, które napisała Zuzia. Włożyły w to dużo pracy i wysiłku. Tworzenie plakatu trwało kilka dni. Warto było, bo efekt zapiera dech w piersiach. Przygotowany plakat wziął udział w szkolnym konkursie na napisanie i zilustrowanie bajki.




Opowiadanie Zuzi

W pewnym mieście mieszkały trojaczki: Oliwka, Hania i Zuzia. Bardzo się lubiły, ale pewnego dnia pokłóciły się o misia. Ciągały go, aż się porwała. Wtedy na ratunek przybiegła mama i powiedziała:
- Dziewczynki przestańcie płakać! - trojaczki posłuchały i otarły łzy.
-Posłuchajcie, jutro gdy wrócimy z przedszkola pojedziemy do sklepu i kupimy wam trzy misie. W porządku? - zapytała mama.
- Hurra - krzyknęły chórem dziewczynki.
Następnego dnia wszyscy pojechali kupić misie. Gdy wrócili, w domu czekał na nie tata. Na dziewczynki oczekiwała również niespodzianka. Szybko rozpakowały pudełko i zerknęły do środka. Wewnątrz było pięć biletów na samolot. Dziewczynki jeszcze nie umiały czytać, więc poprosiły tatę, żeby im odczytał, dokąd lecą.
- Lecimy do Paryża! - krzyknęła Zuzia, a po niej Oliwka.
- Biegniemy się spakować! – wykrzyknęła Hania.
- Zaraz, zaraz – powiedziała mama.
- Lecimy dopiero za dwa tygodnie – dodał tata.
- Oooooo szkoda……. – zasmuciły się dzieci.
- A z resztą kilka rzeczy trzeba kupić!
- Dziewczynki pójdźcie się pobawić! – powiedział tata.
- Dobrze – odpowiedziały zgodnie dzieci. I pobiegły do swojego pokoju.
- W co się bawimy? – zapytała znudzona Zuzia.
- Wiem! – krzyknęła Oliwia - Pobawimy się lalkami!
Siostry wyciągnęły mebelki i zaczęły zabawę.
Nagle do pokoju wszedł tata.
- Dziewczynki jutro przyjadą do nas  goście – oświadczył, a szeroki uśmiech pojawił się na jego twarzy. Dziewczynki zastanawiały się kto do nich przyjdzie. Nagle Oliwka krzyknęła:
- Wiem przyjedzie do nas ciocia Marta, wujek Marek z Weroniką, Piotrkiem i Franiem!
- Nie mogę się doczekać! – krzyknęła Zuzia.
- Ja też! – dodała Hania.
- I ja! – zawtórowała Oliwia.
Nareszcie nastąpiło jutro. Hania się obudziła i poszła obudzić siostry.
- Wstawaj Oliwka! – wołała Hania. Oliwka przetarła zaspane oczy i razem poszły obudzić Zuzię.
- Wstawaj Zuźka! – krzyknęły siostry.
- Już, już wstaje – powiedziała zmęczona Zuzia.
Nagle Oliwia przypomniała sobie, że dziś o osiemnastej przyjdzie ciocia Marta.
- Mamo, która godzina? – zapytała Hania.
- Dziesiąta trzynaście – odpowiedziała mama.
- No to jeszcze trochę poczekamy – powiedziała Zuzia.
- I pobawmy się w chowanego. Kto liczy? – zapytała Oliwia.
- Ja szukam! – powiedziała Hania.
- Do dwudziestu, dobra? – zapytała Zuzia.
- Dobra
- Chowamy się! – krzyknęła Oliwka.
- Raz, dwa, trzy………..szukam! – krzyknęła Hania.
- Znalazłam cię Oliwka! – powiedziała Hania.
- Choć idziemy szukać Zuzi – powiedziała siostra.
- Znalazłyśmy cię Zuzia – powiedziały siostry.
- Dzieci zejdźcie na dół! – zawołała mama.
- Dobrze już idziemy. – odpowiedziały trojaczki.
- Mamy gości, przywitajcie się – powiedziała mama.
- Hurra!!! – uradowały się siostry.
W progu stała ciocia Marta, wujek Marek, Weronika, Piotrek i Franek.
- Cześć, dzieci – powiedział uśmiechnięty wujek.
- Witaj, wujku! – odpowiedziały zgodnie trojaczki i przytuliły się.
Wszyscy się przywitali. Dorośli poszli do stołu, a dzieci do swojego pokoju.
- W co się bawimy? – zapytała Oliwka.
- Nie wiem – powiedziała Weronika.
- A może w berka? – zaproponował Piotrek.
- Tak – ucieszyła się reszta dzieci.
- Kto łapie? – zapytał Franek.
- Ja – powiedziała Oliwka.
- Trzy, cztery start! Łapię!
- Teraz ty Franiu – powiedziała Oliwka kiedy go złapała.
Pobawili się razem i po jakimś czasie Weronika, Piotrek i Franek poszli wrócili do swojego domu.
- Pa pa – pożegnały się trojaczki.
- Pa! – odpowiedziały dzieci.
To był naprawdę cudowny dzień!
Zuzia Kardasz

Doktor Dolittle - list z podróży

Afryka, 25.03.2017r.
Droga Zuziu!
    W swoim liście chciałabym Ci opowiedzieć o mojej podróży z doktorem Dolittle do Afryki.
    Wypłynęliśmy z Puddleby i płynęliśmy przez sześć tygodni. Papuga Polinezja, Kaczka Dab-Dab, małpka Czi-Czi i krokodyl czuli się dobrze, a ja z doktorem i resztą zwierzątek źle, z powodu wysokiej temperatury, która panowała pod koniec podróży statkiem. Po drodze spotkaliśmy latające ryby i delfiny. Pewnego dnia zastała nas burza. Statek rozbił się o jakąś wystającą skałę. Okazało się, że to już Afryka. Nasz środek transportu zaczął tonąć, a my rozpoczęliśmy ucieczkę. Kaczka i papuga pofrunęły, zwierzęta, które potrafiły pływać popłynęły, a my z doktorem, przeszliśmy po linie, którą Dab-Dab przyczepiła do palmy. Na lądzie okazało się, że doktor zgubił swój cylinder. Zobaczyliśmy, że pływa on na falach, daleko od brzegu. Kiedy kaczka popłynęła po niego, zauważyła, że w środku jest biała myszka. Jak się dowiedzieliśmy była pasażerem na gapę, a do Afryki płynęła, bo chciała odwiedzić krewnych. W pewnym momencie usłyszeliśmy kroki. Zobaczyliśmy Murzyna, który powiedział nam, że musimy pokazać się dla króla wyspy. 
    Mam nadzieję, że władca będzie miły i nie zamknie nas w więzieniu.
Pozdrawiam. 
Hania Lewkowicz
..................................................................................................................................
 Afryka, 29 marca 2017r.
Drogi Piotrze!
    Chcę Ci opowiedzieć w tym liście, jak przebiegła moja podróż z doktorem Dolittle do Afryki.
    Wyruszyliśmy z Puddleby i płynęliśmy przez sześć tygodni. Doktor Dolittle, ja i reszta załogi, która nie lubiła wysokich temperatur, bardzo źle znosiła tę podróż. Latające ryby zapytały nas czy to statek doktora Dolittle, bo chore małpy w Afryce straciły już nadzieję na jego przybycie. Następnie przypłynęły delfiny, które zaopatrzyły nas w dużą ilość dzikiej cebuli. Pewnego dnia nasz statek rozbił się o jakieś skały. Okazało się, że to wybrzeże Afryki. Gdy zeszliśmy na brzeg, czarny człowiek powiedział nam, że musimy stanąć przed obliczem jego króla.
    Na tym kończę swój list. W następnym opowiem Ci, jak przebiegło nasze spotkanie z królem.
Pozdrawiam. 
Wojtek
P.S. Zapomniałem Ci napisać, że podczas wypadku, cylinder doktora wypadł za burtę. Gdy kaczka przyniosła go z powrotem doktorowi, okazał się, że w środku jest mała, biała myszka, która była "pasażerem na gapę".

Doktor Dolittle - opis postaci

   
   Opisuję doktora Dolittle, którego widzę na ilustracji. Leczy on ludzi i zwierzęta. Przyjmuje pacjentów w małym domku z dużym ogrodem w miasteczku Puddleby.
    Jan Dolittle jest niewysoki oraz dobrze zbudowany. Ma długi tułów i krótkie nogi. Jego głowa jest okrągła, a na niej znajduje się wysoki cylinder, spod którego wystają czarne, kręcone włosy. Ma małe czarne oczy oraz duży kulfoniasty nos, na którym są założone okulary. Od głowy trochę odstają mu niewielki uszy, pomiędzy którymi są uśmiechnięte usta. Nosi długi, rozpięty zielony frak w białą kratkę. Na białej koszuli z wysokim kołnierzem znajduje się fioletowa kamizelka w paski. Spodnie doktora są zielone i przylegają do ciała. Na nogach ma fioletowe, spiczaste buty. W lewej ręce trzyma długą, drewnianą i brązową laskę. Lekarz jest gościnny, przyjazny i towarzyski, ponieważ przyjmuje do siebie każde zwierzę, które potrzebuje pomocy. Ma niespotykane umiejętności takie jak rozmawiania ze zwierzętami. 
    Moim zdaniem doktor Dolittle jest inteligentnym człowiekiem, ponieważ szybko przyswoił język zwierząt i poprawnie się nim posługiwał.
Michał
..................................................................................................................................
    Opisuję doktora. Dolittle, który mieszka w małym domku z miejscowości Puddleby.
    Lekarz jest niewysoki, dobrze zbudowany, ma długi tułów i krótkie nogi. Na jego głowie są czarne, kręcone włosy, bujne bokobrody oraz wysokie czoło. Ma małe oczy i duży nos, na którym są okulary przypięte do łańcuszka. Doktor ma niewielkie, trochę odstające uszy oraz wąskie, uśmiechnięte usta. Nosi zielony, długi, rozpięty frak w kratkę, a pod nim fioletową i pasiastą kamizelkę. Jego koszula jest biała, a pod kołnierzem ma zawiązaną muszkę. Jest ubrany w zielone, przylegające do ciała spodnie, a na nogach ma założone fioletowe, sznurowane buty. W ręce trzyma długą, drewnianą laskę. Jan Dolittle jest gościnny, szczery, towarzyski, pomysłowy i wesoły. Zna wiele gatunków zwierząt, a także ich język.
    Według mnie doktor Dolittle jest sympatyczny i miły, ponieważ nie zostawiał zwierząt w potrzebie i przyjmował je pod swój dach.
Basia


Zachęcamy do przeczytania jeszcze jednego opisu na:

Ptasie trele

28 marca gościliśmy na zajęciach p. Agnieszkę Wygonowską, która zainspirowała nas do wykonania czarno-białych ptaków. Pracowaliśmy w grupach, a efekty naszej pracy prezentujemy poniżej.